~~ shooting star *..

bi gün bana bunu gerçekten dedirtebilecek bi adam olucak mı acaba?
meraktayım.

ne kadar boş kalırmış sözler, karşındaki en sevdiğinin üzüntüsü olunca.
korkak olurmuşsun. öfkenden kudururmuşsun. yollar gittikçe uzak, sesin boğazında bi düğüm olurmuş.
hele ki en sevdiğin iki kişinin tam ortasıysa yerin.
hele ki gözünden bile seni bilebilirlermişse.
evet benciliğin dikalası belki. beni benden çok anlamanı beklemek ya da seni senden çok anladığımı düşünmek. ben yaptım.
bildiğim, düşündüğüm gibi davrandım sana ve [...]

ben mi Fil”im,
insanlar mı Balık?..

Hiç bir erkek birlikte olmak istemeyeceği bir kızla yakın arkadaş olmak istemez.~~ FreuD

 
 
Bu hayat çok zor..
“Biz”lerse şanslılardanız sanırım.
Mayın tarlasındayız aslında. Bir kez daha anladım bunu.
“Ben”se; biliyorum, çok şey istiyorum ve hiçbir yere bulaşmadan kıyısından köşesinden geçip gitmek istiyorum.Üzmeden kimseleri, kimselerin hüznüne sebep olmadan, kimseleri güzel rüyalardan uyandırmadan..
Mümkün mü bu?

Bilmiyorum.. Bu aralar farkediyorum. Ben “ben” değilim. Değişiverdim sanki.. Yani tabi ki olacaktı bu ama bunun farkında olmak garip bir şeymiş. Ürkütüveriyor insanı, bilmediği bir sokakta gezercesine.. Yolunu kaybetmişçesine..
Etrafımdaki şeyler, yaşanmışlıklar, duyulmuşlar, görülenler.. Her şey artık değiştiriyor beni.

Geçen gün tesadüfen ( şu an nerede olduğunu pek hatırlayamıyorum..) bu fikri sorgulayan bir yazı okudum. Orada her şeyin suçlusunun kadınlar olduğuna kanaat eden bi zihniyet vardı.. Kadınların adamları önce kendilerine aşık edip, sonra onları aldatınca ortaya da arızalı adam”cık”ların ( adam”cık” çünkü durumuyla baş edebilecek kadar adam değilmiş, zayıfmış.. Bu bi feministlik alameti [...]

Ayça; teknolojik ürünlerle arasının pek de iyi olmadığını bir kez daha kabullenmesi gerektiğini gözlemledi..
Ayça; geçen cuma günü eve yapmak zorunda kaldığı 5 saatlik sıkıcı, yorucu yolculuğun sonucunda; uzun yollara, yolculuklara (7 senedir İstanbul- Çerkezköy [...]

“http://falbak.blogspot.com/”
Gidin, girin, görünn diorumm..Başka da bir şey diyemiorum. Gerçekten yani teknolojinin bizi bu aşamaya getirdiğinin farkında değildim. O caaanımm, komşularda binbir muhabbetle içilen, bir içildi mi 40 yıl hatrı kalan, ardından kendince yorumlanan kahveleri digital makinalarla poz poz cekip, sanal ortamlara blog sitelerine yorumlatmaya yollatcaz deselerdi; inanmazdım?..
Bu kadar mı duygusuz oldukk, herseyimiz “teknolojik”leşti? ..
Pes; [...]

19.05.06
Ne kadar da çok hikâye var kafamda ya da kafalarımızda. Kaçı gerçekleşir? Ya da kaçı gerçekleşmeye yakındır? Saçmalama oranım nedir? Hiç bilmiyorum. Bilmeyi çok isterdim belki de. Bu kadar hayal kırıklığına uğramamak için.
İyi mi olurdu o zaman?..
Bilmem!..